Van ICT’er tot buschauffeur

ENSCHEDE - Enschedeër Willem Jaap Zwart (42) maakte met zijn ICT-bedrijf Trimm-Multimedia carrière. Hij heeft nu tijd over voor zijn jongensdroom: buschauffeur worden. Twee dagen in de week toert hij fluitend door Twente, om voor Connexxion mensen op de plek te brengen.

In de vorige eeuw was er een crisistijd waarin hoogopgeleiden bij gebrek aan werk op de tram reden. Willem Jaap Zwart kent de verhalen. Bij hem is het echter niet uit nood maar uit hobby. ‘Prachtig om zo’n groot voertuig over de weg sturen. Plus dat je dienstverlenend bezig bent. Je merkt dat passagiers bij het instappen doorgaans blij zijn dat je hen wilt vervoeren en dat ze soms helpen als ik voor een rolstoelrijder even achter het stuur weg moet. Dankbaar werk dus.’

Zwart deed aan de Universiteit Twente een studie toegepaste onderwijskunde en bouwde aan de Oldenzaalsestraat een goedlopend bedrijf in de informatietechnologie op. Waarom nu het buschauffeurschap erbij?

‘Ik kan me meer vrije tijd permitteren. M’n vrouw heeft een baan in het onderwijs. We hebben zes kinderen. De dagen dat ik niet thuis hoef te zijn, wil ik werk doen wat ik écht leuk vind. Ik heb indertijd wel een gewoon rijbewijs gehaald maar lang hebben we het zonder auto gedaan.

De bus heeft me altijd gefascineerd. Ik woonde vroeger in het overwegend katholieke Oss, met andere protestantse kinderen werden we met een schoolbus van huis gehaald. M’n broer en ik zaten aan het begin van de route, gingen we heel Oss door en ik had dan ‘deurdienst’. Mooi, dat met elkaar onderweg zijn. Daar moet iets van zijn blijven hangen.’

Twee jaar geleden besloot hij een busrijbewijs te halen, deed er meteen die voor vrachtwagen- en trekker met oplegger maar achteraan. ‘Vervolgens wil je er ook wat mee doen maar bij sollicitaties kun je natuurlijk geen ervaring aantonen. Via een uitzendbureau ben ik als parttimer toch bij Connexxion gekomen.’

‘Op de dagen dat ik vrij ben, proberen ze mij zo goed mogelijk in te roosteren. Eerst had ik Almelo als standplaats maar heb met iemand kunnen ruilen en rijd nu vanaf mei in Enschede. In Almelo en omgeving zijn de mensen op de weg wat vriendelijker dan hier, heb ik gemerkt. Ze geven je met zo’n voertuig als de bus eerder de ruimte, hier moet je die soms gewoon nemen.’

Veel met de bus reed de familie Zwart nooit, hooguit met vakantie. Met een bakfiets bracht hij ooit de kinderen naar school. ‘Nu zijn de kinderen al een paar keer met me op de bus mee geweest. Ik ben nog verbaasd hoe snel je ermee door de stad komt. In een dikke twintig minuten van zuid naar noord. Vooral op zaterdag is het mooi om over de busbaan langs de Zuiderval langs die file van auto’s te rijden.’

Hij grinnikt over wat z’n dochter Roos (14) op haar schooletui heeft geschreven: ‘Mijn vader is cool, hij is buschauffeur.’

‘Het verveelt me nog lang niet, ik ga hier nog wel een tijdje mee door. Ik bewonder al die doorgewinterde collega’s, busrijden is een vak dat nog wel eens ondergewaardeerd wordt.’